Het begon in Nederland met 30 graden boven nul. Eenmaal in het vliegtuig werd de temperatuur weer normaal. Lang leve de airco. Ik dacht van te voren, ik ga aan de linkerkant zitten, want we vliegen boven Goeree, zodat ik Schouwen-Duiveland vanaf de bovenkant kan zien, maar de hufter van een piloot wilde boven Zeeuws-Vlaanderen vliegen zodat ik alleen vanaf de Westerschelde richting Belgie alles kon zien. 
Had ik aan de rechterkant gezeten dat had alles anders geweest. Tijdens de vlucht had ik gezelschap van een Ierse dame. Die bleef maar lullen. Op een gegeven moment had ik zoiets van; houd je kop nu eens, want ik wil naar buiten kijkenOp het vliegveld van Dublin werd ik opgehaald door Frederique en Jos. Het weerzien was leuk, immers we hadden elkaar sinds december niet meer gezien. We reden naar het stulpje van Frederique en Jos. Het huisje wat ze bezitten ziet er erg knus uit. Het is echt een iers huisje waar je leeft in de keuken en de kamer alleen maar een bankstel en een TV heeft staan. Jos heeft 's avonds wat lekkers gemaakt en hebben alles weer doorsprokenn. Na een goede nachtrust in het Ierse Dublin zijn we met de auto vertrokken richting Castlebar Dit is ongeveer 300km. Na een ergens een lunch te hebben gebruikt waren we aan het eind van de middag in ons B&B in Castelebar waar we de familie kloet omtmoeten, die 2 weken op vakantie zijn in Ierland en die ook meedoen aan 4 days walk. We hebben dan ook gelijk een pub opgezocht waar we met zijn alle een guiness hebben gedronken. De volgende dag zou het gaan beginnen.
We zijn om een respectable tijd naar bed gegaan, want we wisten niet wat ons die volgende morgen te wachten stond. Het was weleenswaar 30km, maar hoe zouden we gaan lopen, was het 30 km klimmen en klauteren of zat er ook nog asfalt bij. Na een stevig ontbijt, bonen in tomatensaus, eggs and beans, gingen we op weg naar de start, wat ook nog een km lopen is
Bij de start aangekomen gaan eerst de mensen weg die over de weg lopen en een half uurtje later de mensen die de ramble doen. Dit waren er ongeveer 150. Je blijft dan ook als groep bijelkaar en gaat na verloop van tijd de gebergte in en er gaan ook gidsen mee. In deze gebergte zijn geen paden, dus je moet heel goed uitkijken waar je voeten zet, want een enkel kan snel verzwikken en dan heb je een probleem, want hier kan geen auto komen. Vlak voordat wij van het pad afgaan komen we Vincent en zijn vader tegen. Zij gingen voor de 10 km. Op dit moment is het uur U. Om boven te komen moet er flink geklommen worden. Na ieder kwartiertje klimmen moesten we 20 min wachten tot de rest er ook was. Dit was wel een nadeel, want je was gelijk weer afgekoeld. als je naar boven loopt kan je beter achteraan lopen,
want als de laatse er was gingen we gelijk door, als je aan het afdalen was kon je beter vooraan lopen, want dan was het pad niet afgetrapt en geen modder die levensgevaarlijk was vanwege de modder. Dit is een ervaring die we meenemen naar volgend jaar. Voor de rest hebben vooral genoten van het uitzicht. in de verte konden we patrick's day zien en we hadden afgesproken dat we op de terugreis naar Dublin dit we even mee zouden pakken mits het weer het toeliet en de spieren natuurlijk. Want Jos heeft deze nog niet beklommen. Frederique en ik wel 2 jaar geleden, maar het was wel een uitdaging om dit weer te doen. Eigenlijk waren we vlug terug en volgens insiders hebben we nooit 30km in totaal gelopen. Jos en ik hebben op de kaart geteld en kwamen niet eens tot 20 km, maar niemand die daar om maalt. We hebben een lekker Bulmers gepakt en lekker even van het zonnetje genoten. 
Naast ons zat een gap uit Birmingham, die ook een klein beetje Nederlands kon, maar het was wel lache met hem. Naderhand begrepen we dat hij muzikant was en ook in een bandje speelde. Dit heeft hij ook laten horen op het Blisterbal. Dit was een ongeevenaard succes, want wij waren het kattegejank na 2 nummers wel zat. 's avonds heeft Vincent voor ons een maaltijd gemaakt van hamburgers en iets gezonds wat goed te nassen was
DAG 2Na wat fysieke ongemakken begonnen we de tweede dag. Wederom was het goed weer. Deze keer hadden ze iets anders voor ons in petto. We gingen eerst met de bus en na zo'n 1/2 uurtje rijden werden we ergens gedropt bij newport, kan ook westport zijn geweest, maar dat weet ik niet meer. we gingen in ieder geval al vlug van het pad af en hebben zo'n 600 meter moeten klimmen recht tegen een berg op, wat best wel zwaar was. Na de fysieke ongemakken weggeslikt te hebben met paracetamol ging het vrij vlotjes. Doordat het weer uitermate goed was en vrij helder kon je op een gegeven moment alles mooi zien en kon je ver kijken. We zijn niet helmaal tot de top gegaan en we bleven er ruim 100m onder, wat wel weer jammer was dan hadden we naar 2 kanten kunnen kijken.
Wederom heeft Jos de kaart erbij gehaald en zijn we tot de conclusie gekomen dat deze dag nog korter was dan de eerste dag. Niettegenstaande het feit dat het zo kort was, was ik toch blij dat we die bussen zagen. Op het eindpunt was een mooie pub en daar hebben we dan ook onze Bulmers gedronken alwaar we daarna met de bus weer huiswaarts gingen. Ook hiervandaan was patrick'sday goed te zien. We blijven die berg achtervolgen. In de avond zijn we naar chinees geweest. Verleden jaar toen Frederique en ik samen waren hadden we deze chinees op de eertse dag dat we in castlebar waren al geeerd met een bezoek en was ons zeer bevallen. In Ierland heet het geen babipangang, maar gewoon varkensvlees met saus. Ik moet zeggen het was heel erg goed te eten en beviel ons zeer. Hierna zijn we terug geaan naar ons B&B, waar we na een spelletje wormen (!) naar ons bedje zijn gegaan.
DAG 3Het weer was dit keer iets minder en we moesten onze regenkleren meenemen. Het was ook een stuk kouder. Dit keer was het flink klauteren en over beekies heen springen en over flinke geulen. Oplettendheid was geboden. In het begin vertelde ik dat, als je iets overkomt hoe je dan weer beneden komt. Een van de begeleiders had dan ook een brancard op haar rug. We zouden dan zo'n iemand met zijn alle moeten dragen wat dan geen pretje zou zijn. Het rode gevaarte op haar rug was een brancard. zij hielp dan ook IEDEREEN over dit gladde beekje heen Het weer werd nadat we nader tot de top kwamen slechter en slechter. Op een gegeven moment liepen we echt in de wolken en toen we om de bergtop heen kwamen ook nog eens een krachtige wind. Dit was wel gauw afgelopen aangezien we nu echt stijl recht naar beneden liepen. Jos liep bijna voorop en ik er vlak achteraan. Dit was echt glibberen. We hadden de mazzel dat we zover van vooren liepen, zo was de blubber in iedergeval nog niet tot modder weggetrapt en daardoor veel gevaarlijker. Eenmaal beneden hebben een lunch gebruikt en zijn we richting bus weer gelopen. Een van de begeleiders vertelde ons dat op deze berg veel oefeningen werden gedaan door de IRA. Gezien de politieke omstandigheden heden ten dage is dit gelukkig niet meer nodig. Wel hebben we nog een groepsfoto met Jannes. Na de terugreis met de bus en natuurlijk een Bulmers hebben we bij de Tesco een paar kant en klaar maaltijden gehaald, die frederique voor ons allemaal heeft klaargemaakt. Het ging er in iedergeval voortreffelijk in. 's avonds zijn we nog naar de pub gegaan waar we een prima tijd hebben gehad. Aangezien ik toch de 4e dag ook nog leuk wilde doorbrengen heb ik mij met maar 2 pints in de mik niet teveel laten meeslepen. Jos was iets minder, maar heeft zich de volgende dag uitstekend hertsteld na, wat hij zelf zegt maar 3 pints (het waren er 5), maar ja als ik gedronken heb kan ik ook maar tot 2 tellen. Maar gezellig was het wel.
Dag 4Na weer uitgebreid ontbijt te hebben, gingen we op voor de laatste dag. Het weer was nog steeds niet best, maar het was droog en af en toe een klein buitje. Dit tegen de rest van Ierland waar enorme regenbuien waren, maar niet bij ons. We hoefden dit keer niet met de bus en we starten in Castlebar zelf. Na eerst 10 km op asfalt te hebben gelopen was het de beurt om te gaan klimmen en om een berg heen te lopen en dan langzaam omhoog. aangezien het de laatste dag was, was iedereen ervan overtuigd dat het korter zou zijn als de voorgaande dagen. Niets is minder waar. Dit was eigenlijk de langste dag en het meeste loopwerk. We hadden berekend dat we deze dag wel degelijk 30 km hebben gelopen. Eerst was het flink klimmen en daarna echt stijl naar beneden en achter elkaar aanlopen. Hierna moesten we weer 10km op asfalt teruglopen, waar we een helden ontvangst hadden (not). Je moest je afmelden en dan kreeg je een medaille en een certificaat. Tuurlijk hebben we ook dit weer afgesloten met een Bulmers. Eenmaal in het B&B zijn we ons gaan opkalefateren en zijn we naar de pizzaria gegaan. Na deze voortreffelijke maaltijd waren we uitgenodigd voor het zogenaamde blisterball. Hier komen alle lopers weer samen om een klein feessie te vieren met echte Ierse muziek en volksdans. De nederlanders waren ook actief aanwezig. We hebben in iedergeval een variatie geleerd op de polonaise, die in nederland zo populair is. De jongen uit Birmingham heeft ook nog een paar nummers gespeeld, die heel erg goed werden ontvangen en een juiste variatie in het repertoire van de Ierse band gaf.
Ongemerkt was het toch weer laat en druipten met goed gevoel af naar het B&B. De volgende dag, eindelijk een beetje uitslapen, alhoewel we om 10 uur het de kamer moesten zijn, hebben we afscheid van de familie Kloet genomen. Zij gingen verder naar het zuiden en hadden nog een kleine week vanakntie voor de boeg. Ik moest op woensdag weer werken en dat betekende dat we op maandag moesten vertrekken. Frederique moest de volgende dag alweer beginnen en Jos had de volgende dag zijn eertse werkdag bij zijn nieuwe werkgever. Dus zijn we vertrokken en hebben wat sightseeing gedaan, want we hadden heel de dag de tijd. Eenmaal weer in Dublin hebben we wat gegeten en zijn we vroeg in ons mandje gedoken. De volgende dag moesten Frederique en Jos weer weken en ik zou met een taxi richting Dublin Airport gaan en weer naar huis vliegen. Jos was al vertrokken maar Frederique heb ik nog gezien. 
Uiteindelijk na een lange reis was ik weer thuis. Eigenlijk is het gek dat je na 6 uur weer thuis ben op zo'n lange trip. In iedergeval heb ik deze week met volle teugen genoten, al was het soms afzien. Ik dank dan ook een ieder die ons heeft bijgestaan met SMS-sjes en mailtjes. Dit was altijd om te lachen. Volgend jaar ga ik dit zeker herhalen, als iedereen dan ook weer meedoet en misschien gaat Roos ook mee, want het is goed te doen.
groet en tot een volgende keer.
Jossie
Had ik aan de rechterkant gezeten dat had alles anders geweest. Tijdens de vlucht had ik gezelschap van een Ierse dame. Die bleef maar lullen. Op een gegeven moment had ik zoiets van; houd je kop nu eens, want ik wil naar buiten kijkenOp het vliegveld van Dublin werd ik opgehaald door Frederique en Jos. Het weerzien was leuk, immers we hadden elkaar sinds december niet meer gezien. We reden naar het stulpje van Frederique en Jos. Het huisje wat ze bezitten ziet er erg knus uit. Het is echt een iers huisje waar je leeft in de keuken en de kamer alleen maar een bankstel en een TV heeft staan. Jos heeft 's avonds wat lekkers gemaakt en hebben alles weer doorsprokenn. Na een goede nachtrust in het Ierse Dublin zijn we met de auto vertrokken richting Castlebar Dit is ongeveer 300km. Na een ergens een lunch te hebben gebruikt waren we aan het eind van de middag in ons B&B in Castelebar waar we de familie kloet omtmoeten, die 2 weken op vakantie zijn in Ierland en die ook meedoen aan 4 days walk. We hebben dan ook gelijk een pub opgezocht waar we met zijn alle een guiness hebben gedronken. De volgende dag zou het gaan beginnen.
We zijn om een respectable tijd naar bed gegaan, want we wisten niet wat ons die volgende morgen te wachten stond. Het was weleenswaar 30km, maar hoe zouden we gaan lopen, was het 30 km klimmen en klauteren of zat er ook nog asfalt bij. Na een stevig ontbijt, bonen in tomatensaus, eggs and beans, gingen we op weg naar de start, wat ook nog een km lopen is
Bij de start aangekomen gaan eerst de mensen weg die over de weg lopen en een half uurtje later de mensen die de ramble doen. Dit waren er ongeveer 150. Je blijft dan ook als groep bijelkaar en gaat na verloop van tijd de gebergte in en er gaan ook gidsen mee. In deze gebergte zijn geen paden, dus je moet heel goed uitkijken waar je voeten zet, want een enkel kan snel verzwikken en dan heb je een probleem, want hier kan geen auto komen. Vlak voordat wij van het pad afgaan komen we Vincent en zijn vader tegen. Zij gingen voor de 10 km. Op dit moment is het uur U. Om boven te komen moet er flink geklommen worden. Na ieder kwartiertje klimmen moesten we 20 min wachten tot de rest er ook was. Dit was wel een nadeel, want je was gelijk weer afgekoeld. als je naar boven loopt kan je beter achteraan lopen,
want als de laatse er was gingen we gelijk door, als je aan het afdalen was kon je beter vooraan lopen, want dan was het pad niet afgetrapt en geen modder die levensgevaarlijk was vanwege de modder. Dit is een ervaring die we meenemen naar volgend jaar. Voor de rest hebben vooral genoten van het uitzicht. in de verte konden we patrick's day zien en we hadden afgesproken dat we op de terugreis naar Dublin dit we even mee zouden pakken mits het weer het toeliet en de spieren natuurlijk. Want Jos heeft deze nog niet beklommen. Frederique en ik wel 2 jaar geleden, maar het was wel een uitdaging om dit weer te doen. Eigenlijk waren we vlug terug en volgens insiders hebben we nooit 30km in totaal gelopen. Jos en ik hebben op de kaart geteld en kwamen niet eens tot 20 km, maar niemand die daar om maalt. We hebben een lekker Bulmers gepakt en lekker even van het zonnetje genoten. 
Naast ons zat een gap uit Birmingham, die ook een klein beetje Nederlands kon, maar het was wel lache met hem. Naderhand begrepen we dat hij muzikant was en ook in een bandje speelde. Dit heeft hij ook laten horen op het Blisterbal. Dit was een ongeevenaard succes, want wij waren het kattegejank na 2 nummers wel zat. 's avonds heeft Vincent voor ons een maaltijd gemaakt van hamburgers en iets gezonds wat goed te nassen was
DAG 2Na wat fysieke ongemakken begonnen we de tweede dag. Wederom was het goed weer. Deze keer hadden ze iets anders voor ons in petto. We gingen eerst met de bus en na zo'n 1/2 uurtje rijden werden we ergens gedropt bij newport, kan ook westport zijn geweest, maar dat weet ik niet meer. we gingen in ieder geval al vlug van het pad af en hebben zo'n 600 meter moeten klimmen recht tegen een berg op, wat best wel zwaar was. Na de fysieke ongemakken weggeslikt te hebben met paracetamol ging het vrij vlotjes. Doordat het weer uitermate goed was en vrij helder kon je op een gegeven moment alles mooi zien en kon je ver kijken. We zijn niet helmaal tot de top gegaan en we bleven er ruim 100m onder, wat wel weer jammer was dan hadden we naar 2 kanten kunnen kijken.
Wederom heeft Jos de kaart erbij gehaald en zijn we tot de conclusie gekomen dat deze dag nog korter was dan de eerste dag. Niettegenstaande het feit dat het zo kort was, was ik toch blij dat we die bussen zagen. Op het eindpunt was een mooie pub en daar hebben we dan ook onze Bulmers gedronken alwaar we daarna met de bus weer huiswaarts gingen. Ook hiervandaan was patrick'sday goed te zien. We blijven die berg achtervolgen. In de avond zijn we naar chinees geweest. Verleden jaar toen Frederique en ik samen waren hadden we deze chinees op de eertse dag dat we in castlebar waren al geeerd met een bezoek en was ons zeer bevallen. In Ierland heet het geen babipangang, maar gewoon varkensvlees met saus. Ik moet zeggen het was heel erg goed te eten en beviel ons zeer. Hierna zijn we terug geaan naar ons B&B, waar we na een spelletje wormen (!) naar ons bedje zijn gegaan.DAG 3Het weer was dit keer iets minder en we moesten onze regenkleren meenemen. Het was ook een stuk kouder. Dit keer was het flink klauteren en over beekies heen springen en over flinke geulen. Oplettendheid was geboden. In het begin vertelde ik dat, als je iets overkomt hoe je dan weer beneden komt. Een van de begeleiders had dan ook een brancard op haar rug. We zouden dan zo'n iemand met zijn alle moeten dragen wat dan geen pretje zou zijn. Het rode gevaarte op haar rug was een brancard. zij hielp dan ook IEDEREEN over dit gladde beekje heen Het weer werd nadat we nader tot de top kwamen slechter en slechter. Op een gegeven moment liepen we echt in de wolken en toen we om de bergtop heen kwamen ook nog eens een krachtige wind. Dit was wel gauw afgelopen aangezien we nu echt stijl recht naar beneden liepen. Jos liep bijna voorop en ik er vlak achteraan. Dit was echt glibberen. We hadden de mazzel dat we zover van vooren liepen, zo was de blubber in iedergeval nog niet tot modder weggetrapt en daardoor veel gevaarlijker. Eenmaal beneden hebben een lunch gebruikt en zijn we richting bus weer gelopen. Een van de begeleiders vertelde ons dat op deze berg veel oefeningen werden gedaan door de IRA. Gezien de politieke omstandigheden heden ten dage is dit gelukkig niet meer nodig. Wel hebben we nog een groepsfoto met Jannes. Na de terugreis met de bus en natuurlijk een Bulmers hebben we bij de Tesco een paar kant en klaar maaltijden gehaald, die frederique voor ons allemaal heeft klaargemaakt. Het ging er in iedergeval voortreffelijk in. 's avonds zijn we nog naar de pub gegaan waar we een prima tijd hebben gehad. Aangezien ik toch de 4e dag ook nog leuk wilde doorbrengen heb ik mij met maar 2 pints in de mik niet teveel laten meeslepen. Jos was iets minder, maar heeft zich de volgende dag uitstekend hertsteld na, wat hij zelf zegt maar 3 pints (het waren er 5), maar ja als ik gedronken heb kan ik ook maar tot 2 tellen. Maar gezellig was het wel.
Dag 4Na weer uitgebreid ontbijt te hebben, gingen we op voor de laatste dag. Het weer was nog steeds niet best, maar het was droog en af en toe een klein buitje. Dit tegen de rest van Ierland waar enorme regenbuien waren, maar niet bij ons. We hoefden dit keer niet met de bus en we starten in Castlebar zelf. Na eerst 10 km op asfalt te hebben gelopen was het de beurt om te gaan klimmen en om een berg heen te lopen en dan langzaam omhoog. aangezien het de laatste dag was, was iedereen ervan overtuigd dat het korter zou zijn als de voorgaande dagen. Niets is minder waar. Dit was eigenlijk de langste dag en het meeste loopwerk. We hadden berekend dat we deze dag wel degelijk 30 km hebben gelopen. Eerst was het flink klimmen en daarna echt stijl naar beneden en achter elkaar aanlopen. Hierna moesten we weer 10km op asfalt teruglopen, waar we een helden ontvangst hadden (not). Je moest je afmelden en dan kreeg je een medaille en een certificaat. Tuurlijk hebben we ook dit weer afgesloten met een Bulmers. Eenmaal in het B&B zijn we ons gaan opkalefateren en zijn we naar de pizzaria gegaan. Na deze voortreffelijke maaltijd waren we uitgenodigd voor het zogenaamde blisterball. Hier komen alle lopers weer samen om een klein feessie te vieren met echte Ierse muziek en volksdans. De nederlanders waren ook actief aanwezig. We hebben in iedergeval een variatie geleerd op de polonaise, die in nederland zo populair is. De jongen uit Birmingham heeft ook nog een paar nummers gespeeld, die heel erg goed werden ontvangen en een juiste variatie in het repertoire van de Ierse band gaf.
Ongemerkt was het toch weer laat en druipten met goed gevoel af naar het B&B. De volgende dag, eindelijk een beetje uitslapen, alhoewel we om 10 uur het de kamer moesten zijn, hebben we afscheid van de familie Kloet genomen. Zij gingen verder naar het zuiden en hadden nog een kleine week vanakntie voor de boeg. Ik moest op woensdag weer werken en dat betekende dat we op maandag moesten vertrekken. Frederique moest de volgende dag alweer beginnen en Jos had de volgende dag zijn eertse werkdag bij zijn nieuwe werkgever. Dus zijn we vertrokken en hebben wat sightseeing gedaan, want we hadden heel de dag de tijd. Eenmaal weer in Dublin hebben we wat gegeten en zijn we vroeg in ons mandje gedoken. De volgende dag moesten Frederique en Jos weer weken en ik zou met een taxi richting Dublin Airport gaan en weer naar huis vliegen. Jos was al vertrokken maar Frederique heb ik nog gezien. 
Uiteindelijk na een lange reis was ik weer thuis. Eigenlijk is het gek dat je na 6 uur weer thuis ben op zo'n lange trip. In iedergeval heb ik deze week met volle teugen genoten, al was het soms afzien. Ik dank dan ook een ieder die ons heeft bijgestaan met SMS-sjes en mailtjes. Dit was altijd om te lachen. Volgend jaar ga ik dit zeker herhalen, als iedereen dan ook weer meedoet en misschien gaat Roos ook mee, want het is goed te doen.groet en tot een volgende keer.
Jossie